Në mënyrë të rastësishme në festën e hotelit: një e panjohur më mori për dikë tjetër dhe nuk e korrigjova

Isha në këtë qytet për punë, i lodhur pas një dite të tëra takimesh. Duke shëtitur në mbrëmje pranë një hoteli luksoz, vura re zhurmën që vinte nga salla e balos. Dyert ishin të hapura pak, dhe rojebërësi sapo kishte kthyer shikimin. I shtyva lehtë dhe hyra brenda, pa menduar për pasojat. Salla ishte plotë me njerëz të veshur me shije, shampanjë rrëmej si ujë, muzika pulsonte me bas. Ishta vërtet i befasuar – dukej si një festë private korporative ose diçka e tillë.

Shikova rreth e rrotull, duke u munduar të mos tërhiqja vëmendje. Mora një gotë shampanje nga tavaja e kamariorit dhe qëndrova anash, duke observuar turmën. Papritur ndjeva një shikim. Ktheva kokën dhe pashë atë – një grua rreth të tridhjetave, me një stuhi flokësh kafe që bien mbi shpatullat e zhveshura, në një fustan të ngushtë të zi që theksonte kurbet e ijve dhe gjoksin e plotë. Sytë e saj, jeshilë dhe shkëlqyes, po më shikonin me një buzëqeshje lehtësimi.

– Tomek! Më në fund të kapa! – thirri ajo, duke ardhur me hap të shpejtë. Zëri i saj ishte i ngrohtë, pak i lartë nga të qeshurat dhe alkooli. Para se të reagoja, më përqafoi fort, parfumi i saj – përzierje vanilje dhe mushk – më mbështolli si një mjegull dëshire.

– Tung... – murmurita me pasiguri, ndjejëng ngrohtësinë e trupit të saj. Kush ishte ky Tomek? Nuk e korrigjova. Diçka brenda meje lëvizi – ky gabim dukej shumë i tërheqshëm për ta ndërprerë.

– Ku ke qenë? Të presha një orë të tërë! – qeshi ajo, duke u tërhequr pak, por pa më lëshuar dorën. Dora e saj ishte e ngrohtë, gishtat e gjatë dhe të kujdesur. – E di se pa ty kjo festë është e mërzitshme? Ej, të prezantoj me ekipin.

I nxeha kokën, duke i lejuar ta më çonte nëpër turmë. Vërtet herën e parë ndjeva një tillë marramendje në stomak – përzierje adrenalina dhe eksitimi. Tregoja për ndonjë Tomek, shok të përbashkët nga puna, por unë dëgjoja me një vesh. Shikoja buzët e saj, të lyer me të kuqe, mënyrën si fustani i mbështillte kofshët e saj me çdo hap.

Më prezantoi me një grup shokësh – të gjithë po i lëvizin kokat sikur më njihnin. Qeshëm me shaka që nuk ishin të mia, por rrjedhin natyrshëm. Ajo, ta quajmë Anka, ndonëse vërtet nuk e diem emrin e saj, nuk më linte një hap. Dora e saj herë pas here më fërkonte krahun, ijja i fërkohej kofshës sime.

– E di, Tomek, gjithmonë kam pëlqyer te ti këtë siguri vetëbesimi – më psherëtiu në vesh, ndërsa vallëzonim një këngë të ngadaltë. Frymëmarrja e saj e nxehtë në qafën time bëri që gjaku të rrjedhë më shpejt në vena. – Ke kujtuar festën te Maçko? Na premtuam njëri-tjetrit se një ditë do ta ribëjmë...

U buzëqesha mistershëm. Nuk e mbaja mend, sepse nuk isha ai Tomek, por i nxeha kokën. Afërsia e saj ishte e dehur. Ndjeja erën e lëkurës së saj, ngrohtësinë e dekoltesë. Vërtet isha i excituar nga kjo lojë e mashtrimit. Festa vazhdonte, alkooli relaksonte atmosferën, dhe tensioni mes nesh rritej me çdo minutë.

Pas një ore u gjetëm në një cep të qetë të sallës, pranë barit. Anka u mbështet në kontuar, fustani i saj u ngrit pak, duke zbuluar lëkurën e lëmuar të kofshës.

– Më trego, çfarë ke ti? – tha ajo, duke më shikuar në sy. Shikimi i saj ishte provokues, plotë premtime.

– Gjithçka në rregull, e ti? – u përgjigja, duke vendosur dorën në ijën e saj. Nuk u tërhoq. Përkundrazi, u afrua më shumë.

Biseda rrjedhë shpejt, plotë aluzione dhe kujtime që nuk i kisha. Por kjo nuk kishte rëndësi. Kemia mes nesh shkëndijonte. Herën e parë ndjeva se ky gabim ishte gabimi më i mirë në jetën time. Salla rrotullohej rreth nesh, muzika bubullonte, dhe unë dija se kjo natë sapo po fillonte.

Pranë barit koha ngadalësoi. Anka ulur në një stol të lartë, këmbët e kryqëzuara, fustani i ngritur aq sa shihja buzën e të zezave me rené. Shikimi i saj më digjte nga brenda. Porositëm nga një shampanje të dytë, dhe gishtat e saj më prekën të mijët gjatë kalimit të gotës.

– Tomek, sot je pak i ndryshëm... më tërheqës – murmuriti ajo, duke inclinuara kokën. Zëri i saj u bë më i ulët, intim. – Ke kujtuar, si dikur në ashensor...?

I nxeha kokën, ndonëse nuk e mbaja mend. Imagjinova skenën – kabinë e ngushtë, trupi i saj i shtypur te i imi, duart që enden. Vërtet isha i magjepsur nga kjo iluzion. Tregova një anekdotë të shpikur, duke përzier elemente të kujtimeve të saj me fantazinë time. Qeshi me zë të lartë, duke vendosur dorën në kofshën time.

– Gjithmonë e dija se ke diçka brenda – tha ajo, duke u afruar më shumë. Gjoksi i saj u fërkua me krahun tim, thithi i fortuar nën materialin e hollë. Ndjeja nxehtësinë e trupit të saj, erën e excitimit që përzihej me parfumin.

– E ti gjithmonë ke qenë e pathyeshme – u përgjigja me guxim, duke vendosur dorën në gjurin e saj. Ngadalë e lëvizta lart, nën fustan, ndjejëng lëmuarësinë e të zezës. Nuk më ndaloi. Përkundrazi, i hapi pak këmbët.

– Çfarë po bën, i poshtër? – psherëtiu me një indinancë të sajuar, por sytë e saj shkëlqenin nga dëshira.

– Atë që na premtuam dikur ta ribëjmë – murmurita, duke u përkulur. Buzët tona u gjetën pranë, frymëmarrjet u përzieën. Puthja ishte elektrizuese – buzët e saj të buta, gjuha e guximshme, shije shampanje dhe muli. Duart e Anka u futën në flokët e mijë, duke tërhequr lehtë.

U ndamë, me gulçime. Turma rreth nesh vallëzonte, askush nuk na vinin re.

– Ej diku ku është më e qetë – propozoi ajo, duke u ngritur. Dora e saj në tënden time na çoi nëpër sallë, duke kaluar shokët. Hynëm në ashensor në fund të korridorit. Dyert u mbyllën, dhe ajo menjëherë më shtypi te muri.

– Nuk mund të pres më gjatë – tha me gulçim, duke puthur qafën. Duart e saj më hapën këmishën, thonjtë gërvishtnin gjoksin. Ishta i fortë si shkëmb, duke shtyrë ijët te barku i saj.

– Anka... – groans, ndonëse emrin e thashë nga fjalët e saj. Futa dorën nën fustan, gjeta rené të lagur. Gishtat u futën thellë, ajo lëshoi një psherëtimë të fortë.

– Po, pikërisht kështu... – murmuriti, duke më masazhuar përmes pantallonave. Ashensori ndaloi në kat, por e injoruam. Dalëm me lëkundje, duke kërkuar dhomë. Rezultoi se kishte çelës për një apartament – ndoshta të kompanisë.

Brenda, dyert sapo u mbyllën, hodhëm rrobat. Trupi i saj ishte ideal – gjoks të fortë me thitha rozë, bark të sheshtë, mjedis të kujdesur. E shtrova në krevat, duke lëpirë qafën, barkun, duke zbritur poshtë.

– Je gjenial... – groans ajo, duke u përtërirë. Gjuha në klitorin e saj e bëri të vijë shpejt, duke shpërthyer lëngje.

Vërtet herën e parë ndjeva një tillë pushtet mbi një grua, ndonëse ishte lojë mashtrimi. U futura thellë në të, ritmikisht. Këmbët e saj më rrethuan, thonjtë u futën në shpinë.

– Më fort, Tomek! – screamte. Po qinjmë si të çmendur, krevati crekte.

Në apartament bota jashtë nesh pushoi së ekzistuari. Anka shtrirë lakuriq në krevatin e madh, lëkura e saj shkëlqente në dritën e llambës, gjoksin lëvizte me çdo frymëmarrje. Ishte perëndeshë e dëshirës, me këmbë të hapura që ftonin. U ulëra mes tyre, duke puthur brendësinë e kofshëve, duke provokuar.

– Ju lutem... hyjmë në mua tani – linte, duke më tërhequr flokët.

Futa bykërin thellë, ngadalë, ndjejëng se si mjedisi i saj më shtrëngonte fort. Goditja e parë ishte si shpërthim – groans fort, thonjtë në krahët e mijët. Filluam ritmin, të shpejtë dhe të egër. Ijet e saj ngriheshin, duke u takuar me lëvizjet e mia.

– Je kaq i madh... më mbushësh perfekte – thërriste, duke kafshuar buzën.

E ktheva me shpinë, duke hyrë nga mbrapa. Me dorë shtrëngova kofshën e saj, duke goditur lehtë – lëvizi kokën për më shumë. E ashpër, por me pëlqim – kjo na nxitonte të dy. Gisht në prikën e saj, ndërsa po qinjmë fort, e çoi në orgazmin e dytë. Screaming, duke u dridhur.

– Tani ti... do të vish brenda meje? – psherëtiu, duke u kthyer.

U ul mbi mua me këmbë të hapura, duke hipur egër. Gjoksin i saj kërcenin, duart në gjoksin tim. Shikoja se si zhdukej brenda meje deri te testikujt. Tensioni rritej i patolerueshëm. Vajta duke shpërthyer, duke e mbushur me spermë të nxehtë. Ajo erdhi për herë të tretë, duke rënë mbi mua pa forcë.

Shtrihemi të lidhur, duke gulçuar. Vërtet isha i mahnitur – kjo natë ishte më e mira në jetën time.

– Tomek, ishte e mrekullueshme... ta ribëjmë? – murmuriti me ëmbël.

– Sigurisht – gënjeva butësisht, duke fërkuar flokët e saj. Në mëngjes u ngrita para saj, lashë një shënim: "Faleminderit për natën e mrekullueshme. Tomek". Dalë fshehurisht, para se të zgjohej.

Duke u kthyer në realitet, buzëqesha. Gabimi u shndërrua në aventurën e jetës. Kurrë më nuk e takova, por kujtimi më digjet ende. Nganjëherë pyes veten nëse Tomek kurrë mësu.