წვიმა ფანჯარას მიღმა, საერთო საბანი და ჩვენი სხეულები უფრო ახლოს – ვნებით სავსე საღამო

მახსოვს ის საღამო, თითქოს გუშინ მოხდა. წვიმა ტკაპუნებდა ფანჯრებზე, და ჩვენ ვსხედით დივანზე ერთი დიდი, შალის საბნით შემოხვეული. მე მართლაც დაღლილი ვიყავი მთელი დღის შემდეგ, მაგრამ მისი ყოფნა ყოველთვის მამშვიდებდა. - მოდი ახლოს, არ მინდა რომ გაიყინო - ჩურჩულა მან, მიმიზიდა თავისკენ. ვიგრძენი მისი სხეულის სითბო და პირველად მართლაც ვიგრძენი, რამდენად მჭირდებოდა ეს. საბნის ქვეშ მისი ხელი დამეგდა ჩემს ბარძაყზე, ნელა აწევით უფრო მაღლა. ვსაუბრობდით ყველაფერზე და არაფერზე, ვიცინოდით სულელურ ხუმრობებზე, მაგრამ დაძაბულობა იზრდებოდა ყოველ წუთს. - შენ გაქვს ასეთი რბილი თმა - თქვა მან, თითები ჩემს თმაში ჩაღრმავებით. მე ვუპასუხე მას მსუბუქი კოცნით კისერზე. ვგრძნობდი, როგორ აჩქარდებოდა მისი სუნთქვა. წვიმა უფრო და უფრო ძლიერად მოდიოდა, ქმნიდა იდეალურ, ინტიმურ ატმოსფეროს. მისი თითები დაიწყეს წრეების დახატვა ჩემს კანზე ბლუზის ქვეშ. ეს იყო მომენტი, როდესაც ვაღთქვი თავს, რომ არ გავჩერდებოდი. - გინდა რომ შევწყვიტო? - ჩუმად ჰკითხა. - არა, გთხოვ, გააგრძელე - ვუპასუხე, კიდევ უფრო ახლოს მივუახლოვდი. მისი ტუჩები იპოვეს ჩემი, და კოცნა გახდა ღრმა და ვნებიანი. ხელები ტრიალებდა საბნის ქვეშ, აღმოაჩენდა უფრო და უფრო მეტს. ვგრძნობდი მის სიმაგრეს ჩემს ბარძაყთან და პირველად მართლაც დარწმუნებული ვიყავი, რომ ამ ღამეს ყველაფერი შეიცვლებოდა. გადავედით საძინებელში, მაგრამ ის მომენტი საბნის ქვეშ სამუდამოდ ჩემს მეხსიერებაში დარჩა.

როდესაც შევედით საძინებელში, წვიმა კვლავ მოდიოდა, ქმნიდა დამამშვიდებელ ხმას. ნელა გავიხადეთ დანარჩენი ტანსაცმელი, აღფრთოვანებულნი ყოველი მომენტით. - შენ ლამაზი ხარ - ჩურჩულა მან, მიმყურებდა აღტაცებით. დავწექი საწოლზე, და მან დაგვიფარა იგივე საბნით, რომელიც ადრე გვაცხელებდა. მისი ტუჩები ტრიალებდა ჩემს სხეულზე, ტოვებდა ცხელ კვალს. ვიგრძენი მისი ენა ჩემს კანზე და პირველად მართლაც ასე სველი ვიყავი სურვილისგან. - შემეხე იქ - ვთხოვე, მისი ხელი მიმყავდა. მისი თითები მოძრაობდნენ გამოცდილად, იწვევდნენ სიამოვნების ტალღებს. ვუპასუხე მას კვნესითა და ჩურჩულებით. - მიყვარხარ იმისთვის, როგორ მეხები - ვთქვი, ვგრძნობდი მზარდ ორგაზმს. გადავიდა ჩემზე, შემოვიდა ნელა, მაგრამ დარწმუნებულად. რიტმი იყო ღრმა და სინქრონული წვიმასთან ფანჯარას მიღმა. ეს იყო ის მომენტი, როდესაც ვიგრძენი აბსოლუტური ერთობა. ჩვენი სხეულები მოძრაობდნენ ერთად, საბანი ჩამოეცვა იატაკზე, მაგრამ ეს არ გვაწუხებდა. მისი ხელები მაჭერდა მაგრად, მაგრამ სათუთად. მე მივაღწიე პირველმა პიკს, ვყვიროდი მის სახელს, და ის შეუერთდა ცოტა მოგვიანებით. შემდეგ ვიწექით ერთმანეთში გადახლართულნი, მძიმედ ვსუნთქავდით. - ეს იყო საუკეთესო წვიმიანი საღამო ცხოვრებაში - ჩურჩულა მან. მივექციე მას, ვიცოდი, რომ ამ ღამემ დაიწყო რაღაც კიდევ უფრო ლამაზი. წვიმა კვლავ მოდიოდა, და ჩვენ ვძინავდით ერთმანეთის მკლავებში, სავსენი კმაყოფილებით.