გაუმართავი მანქანა უკიდურესობაში: ფშავილი შეხვედრა მარტოხელა მცხოვრებთან

მარშრუტზე ვიყავი ამ დატოვებულ მიწათა გრძელბაში, როცა ჩემი ძველი მანქანა დაიწყო ხველება როგორც ასთმატიკოსი. ძროხა გაჩერებულ იყო დრამატულ მსუბუქი ხმით, და მე გამოვძებნილი ვიყავი არაფრის შუაში. მზე ჩერდებოდა, და მე, ოცდაათწლეული ანა, ვალიზით სავსე ტანსაცმლით კვირის ბოლოს მოგზაურობისთვის, დგომნილი ვიყავი გზის პირას უსახსროდ. შორს ჩანდა ერთადერთი სახლი – ძველი, მაგრამ მოვლილი ქოხი თბილი შუქით ფანჯრებში. მართლა შეშინებული ვიყავი, მაგრამ არჩევანი არ მქონდა. მივუდგი კარს და მოგება.

კარი ნელა გაიხსნა, და ჩემ წინ წამოდგა იგი – ელენა, როგორც მოგვიანებით გავიგე, ქალი ოცდაათ წელს გადაცილებული, შესაძლოა ოთხოქროსიანი, ხმაურიანი მუქი თმებით რომლებიც ჩამოდიოდა მხრებზე და თვალებით რომლებიც ჩანდა შთანთქავდნენ შუქს. ჩაცმული იყო შეტევად თეთრ ბლუზკაში რომელიც ხაზს უსვამდა მის სავსე მკერდებს, და შარვალებში რომლებიც მჭიდროდ ეცალა სარტყელებს. იყო მოქვემდგარი, თავდაჯერებული, და მისი კბილი ჰქონდა რაღაც ჰიპნოზური.

– რით შემიძლია თქვენთვის სერვისი, ჩვეულებრივი? – ჰკითხა რბილი, თბილი ხმით, მაგრამ ოდნავ გაკვირვებული შეხედულებით.

– გაუმართავი მაქვს მანქანა... არ მაქვს ნაგულისხმევი, ადგილზე ვერავინ. შეიძლება დავუკავშირდე ტელეფონს? ან... შესაძლოა რამე რჩევა მომცეთ? – გამოგონილი ვიყავი, გრძნობდი როგორ მიჭედებოდა ლოყები მის შეხედულებასთან.

იგრძნობინებით გაიცა, მოუწოდა შიგნით.

– რა თქმა უნდა, შეხვედი. აქ მარტო ვცხოვრობ წლების განმავლობაში, ვიცი ეს გზები როგორც ჩემი ჯიბე. ტელეფონი? ჰა, ნაგულისხმევი აქ სუსტია, მაგრამ მაქვს გენერატორი და მუდმივი კონტაქტი მექანიკოსთან. გინდა ჩაი, სანამ რამე გამოვიგონებთ?

შევეშხმი შიგნით. სახლი სუნდოდა ხის, მცენარეების და რაღაც ტკბილი, როგორც ვანილი. მისაღები ოთახი იყო მყუდრო: მაჯი ხტოდა, კედლებზე ორიგინალური პეიზაჟები ჩამოკიდებული იყო, და მაგიდაზე სტოლი ღვინის ბოთლი დგას. ელენა მოძრაობდა მამაცურად, ყლუპავდა ჩაი. მართლა პირველად ვიგრძენი ასეთი შეშინება კანზე, როცა მისი თითები შეხებულ იყო ჩემს, გადაეცა ჭიქა. მოვ kểე მას თაურის შესახებ – ქალაქის შრომის შესახებ, როგორ გაქცეული ვარ ხმაურისგან. იგი მოუსმენდა, თავი იხრია.

– მე აქ ვცხოვრობ განქორწინებიდან. მარტოობას აქვს თავისი შარმი, მაგრამ ზოგჯერ... თუინდება კომპანია. განსაკუთრებით ასეთი ახალი და სიცოცხლით სავსე როგორც შენ.

დავუშვი თვალი, გრძნობდი სითბოს ლოყებზე. მექანიკოსი მოვა დილით, თქვა. დარჩი ღამე. სტუმრის ოთახი მზად არის. ვერ შევუერთდი. ვახშამის შემდეგ – მარტივი, მაგრამ გემრიელი სალათი და ღვინო – ვსაუბრობდით მაჯის პირას. საუბარი მიედინებოდა გლუვად: ოცნებებზე, თავისუფლებაზე, როგორ ქალები ზოგჯერ უკეთესად ესმით ერთმანეთს. მისი ხელი დადო ჩემ კოჭზე, როგორც შემთხვევითი.

– შეძრღუნებული ხარ ამ სტრესის შემდეგ. შესაძლოა მასაჟი? – შესთავაზა, და მისი ხმა უფრო დაბლა გახდა, უფრო ინტიმური.

– მე... არ ვიცი... – გამოგონილი ვიყავი, მაგრამ თავი იხრიე. მართლა მაინტერესებდა რა გამოვა. მაწოდა კანაპეზე, მისი ხელები დაიწყო მუშაობა ჩემ ბურთებზე. ძლიერი იყო, მაგრამ ნაზი. იგრძენი როგორ მიედინებოდა დაძაბულობა, და მის ადგილას შევიდა სხვა რამ – სითბო, რომელიც გავრცელდა სხეულში. მისი სუნთქვა შეხებულ იყო ჩემ კისერს, და მე დავხუჭე თვალები, მიუტევდი ამ შეხებას.

ლეტალის კანაპეზე ვეყოფინე, ელენას ხელები გადის ჩემ ზურგზე, ამცირებს ყოველ კუნთს. მისი შეხება ელექტრიზებული იყო – თითები ღრმად შედიოდა, მაგრამ ასეთი სიზუსტით, რომ ვგრძნობდი თავს ტრანსში. მართლა პირველად დავუშვი თავს ასეთ რამეზე სხვა ქალთან. ბისექსუალი ვიყავი, მაგრამ არასდროს გავიკვლიეს ეს სრულად. ელენა მოუსმენდა ჩუმად, მისი ხმა ვიბრირებდა ყურის მახლობლად.

– შეძრღუნდი, ანო. გრძნობ? შენი სხეული ხსოვს რასაც სურს.

– კი... ეს შესანიშნავია – ჩუმად ვუთხარი, როცა მისი ხელები დაეშვა ქვემოთ, სარტყელებზე. მოხსნა ჩემი ბლუზკა, როგორც უკეთესი წვდომისთვის, და მე არ დავთანხმდი. მისი კანი თბილი იყო, სუნდოდა ლავანდა. გადავლექი ზურგზე, და იგი შეხედა მე ღრმა თვალებით.

– ლამაზი ხარ. ქალაქის მყარი ყუთი იშლება, მართალი?

თავი იხრიე, მივწვდი მის კოსტიუმს. მოხსნა ნელა, გაამჟღავნა სავსე მკერდები ნაკერკალეულ ბრასლეტში. შეხარა, მისი ტუჩები შეხებულ იყო ჩემს. მოსკვალი ნაზი იყო დასაწყისში, მაგრამ მალე გახდა მშიერი. ტუჩები ერთდებოდა, ხელები ბლужდებოდა. მართლა დამ humidity მქონდა, გრძნობდი შარვლებში.

– მინდა შევხებო შენ – გამომჭარა, იშვებოდა ჩემ ჯინსებს.

– გააკეთე ეს... გთხოვ – მოვაძეგე.

მისი თითები შეხვიდა ქვეშ ბელში, შეხებულ იყო კლიტორის. ორგაზმი მოდიოდა ტალღებით – პირველ რიგში ნაზად, შემდეგ ძლიერად. გავამრგვალე, კბილი ლოყა. შემდეგ მე მოვშალე იგი, ვცოცხლდი კისერს, მკერდებს. გემრიელი იყო მარილიანი-ტკბილი. მაწოდე გვერდით, ჩემი ტუჩები დაეშვა ქვემოთ. ვწოვდი ნელა, შევაგდებდი თითებს. ყვიროდა ჩუმად:

– უფრო ღრმად, ჩვეულებრივი! კი!

საათები გადის ურთიერთ აღმოჩენებში. გამოვიყენეთ ზეთი მასაჟისთვის, გადმოსვლილი სხეულებზე. მისი ვაგინა გლუვი იყო, ნოტიო. ვწოვდი, ვწოვდი, სანამ არ მოხტა ექსტაზში. შემდეგ იგი ჩემზე – მისი ტუჩი იყო უმამაცესო, თითები ვიბრირებდა შიგნით. პირველად ვიგრძენი ორმაგი ორგაზმი, ყვიროდი მის სახელს. გამოვძილეთ გახეხებული, ნაგები მაჯის პირას.

დილით გაღვიძდი მისი თავით მკერდზე. მექანიკოსი მოვიდა, მაგრამ მე არ მინდოდა მაშინვე წასვლა. ელენა გაიღიმა:

– დაბრუნდები? ეს არ არის დასასრული.

– ვპირდები – ჩუმად ვუთხარი, ვცოცხლდი მოსალოდნელად.

მექანიკოსმა სწრაფად შეკეთა მანქანა – ეს იყო სულ აკუმულატორი. დგომნილი ვიყავი ელენას სახლის კარის წინ, ვალიზით ხელში, მაგრამ გული ცემდა როგორც შეშინებული. ღამე იყო უგებრიებელი: მასაჟის შემდეგ გადავედით საძინებელში. მისი საძინებელი უზარმაზარი იყო, შეღებილი აბრეშუმით. ვიყვარდებოდით ნელა, ვიკვლევდით ყოველ კუთხეს. გამოვიყენეთ მისი ღვიზი – ვიბრატორი, რომელმაც გამოგვიყვანა მოხტაში. მართლა პირველად ვიყავი ასე ღია, ასე თავისუფალი.

ელენა წოლილი იყო ჩემ ქვეშ, მისი ფეხები შეტევილი ჩემს სარტყელებს გარშემო. შევაგდე ვიბრატორი ღრმად, უყურებდი როგორ იხტება სიამოვნებაში.

– შენ ღვთაებრი ხარ... ნუ შეწყვიტავ! – მოუბეცავდა.

შემდეგ იგი ჩემზე: წოვდა ჩემ სუტკებს, ოდნავ კბილი, თითები ჩემ ტის და ვაგინაში ერთდროულად. გავხეთქე, ნოტიო როგორც არასდროს. ვსაუბრობდით ორგაზმებს შორის – მის მარტოობაზე, ჩემ დაუნდობლობებზე მამაკაცებზე. "ქალები უკეთ იციან", იღიმებოდა.

დილით, საუზმეზე, შეხებდა მე მაგიდის ქვეშ.

– ეს არ არის დასასრული, ანო. მაქვს ნომერი. მოდი, როცა მოგინდება. აქ შენი თავშესაფარია.

– მოვალ. მართლა ვიგრძენი რაღაც ღრმა – ვუთხარი, ვცოცხლდი ფშავილად.

წავედი, უყურებდი მირორისში მის სილუეტს. გზა უფრო ნათელი ჩანდა. დავბრუნდი ქალაქში შეცვლილი – შეგნებული ჩემი სურვილების. ვეძახი მას ყოველ საღამოს, ვგეგმავ მომდევნო შეხვედრას. ეს შეკეთება იყო საუკეთესო რაც შეიძლებოდა მომეგოს.