სამუშაო კოლეგამ მთხოვდა დახმარებას გადასახლებაში – მხოლოდ დილით დავამთავრეთ

არასდროს მივისადაგებდი, რომ ჩვეულებრივი თხოვნა გადასახლებაში დახმარების შეცვლიდა ჩემს საღამოს რაღაც ასეთ შთამბეჭდავში. ანკა, ჩემი სამუშაო კოლეგა, ყოველთვის იყო ეს მოზიდველი შანხაძე მთხოვნით, რომელიც განათებდა მოსაწყენებს შეხვედრებს გუნდურად. მას ჰყავდა 28 წელი, მოდელის ფიგურა და ეს მწვანე თვალები, რომლებიც იწვევდა კომპანიის კაცებს გონების დაკარგვას. ერთად ვმუშაობდით ორი წელი, ფლირტავდით იუმორისტულად ყავის დროს, მაგრამ არასდროს გადავლახავდით კოლეგიალურ საზღვარს.

ამ ხუთშაბათის საღამოს მიუდგა მეც ყავის ავტომატთან.
- ჰეი, მარეკ, გადაარჩინე! – ჩივისებით შეძახილა შეშფოთებულად. – ხვალ გადავდივარ ახალ ბინაში, და კომპანიის კაცებმა უარი მითხრეს. დამეხმარები? ვპირდები პიცას და ლუდს!

ვერ შევძლებდი უარს. პირველად ვიგრძენი სიამოვნების მოღვიძება, ფიქრობდი დროის გატარებაზე მარტოთი მისთან. 18:00-ზე ვსტუმრე მისი სახლისთან ვანით სავსე ყუთებით. ანკამ გახსნა კარები მჭიდრო ლეგინსებით და შედარებულად თავისუფალ მაისურით, თმით შეკრული უხალისოდ კოკში. სუნი მოაქვს ვანილს და შრომის შემდეგ შეზღუდვას მთელი დღის შეკუმშვის შემდეგ.

- შენ ხარ ჩემი გმირი! – შეცოცხლა მე მისკენ მიესალმებოდა. მისი მკერდები შეეხო ჩემს მკერდს, და მე ვიგრძენი, როგორ მიედინება სისხლი უფრო სწრაფად.

დავიწყეთ ყუთების ტარება. ახალი ბინა იყო პატარა, მაგრამ მყუდრო – ერთოფალიანი დიდი საძინებლით კუთხეში და ბალკონით ქალაქის ხედით. პიცა სწრაფად მივიდა, დავსხდით იატაკზე ყუთებს შორის.

- იცი, ყოველთვის მოგეწონებოდა, მარეკ – თქვა, ლუდის დალევით. – შენ ხარ ერთადერთი კაცი კომპანიაში, რომელიც არ არის იღბლიანი.
- შენ ხარ ერთადერთი ქალი, რომლის პირობშიც ვივლი დედლაინებზე – უპასუხე მხიარულად.

სიცილი გადავიდა სიჩუმეში. ჩვენი შეხედულებები შეხვდა ერთმანეთს. ნამდვილად ვიყავი შეძრწუნებული, გრძნობდი, როგორ მძიმდება ატმოსფერო. წამოვედი, რომ მივიტანო ბოლო ყუთი ზევით, და ის მოჰყვა მე. საძინებელში გადავხტე კაბელზე, მან მაჭერდა მჭიდროდ მკლავზე.

- ფრთხილად – ჩაწუხდა ჩემს ყურად ახლოს. მისი სუნთქვა შეხო ჩემს კისერს.

გავიქცე მკვეთრად. ვიყავით ასე ახლოს, რომ გრძნობდი მისი სხეულის სითბოს. ძირითადი მომენტი ძაბულობის მოვიდა, როდესაც მისი ხელი გადავიდა ჩემს მკერდზე.

- ანკა... – დავიწყე.
- ჩშშ – შეწყვიტა, თითით ჩემს ტუჩებზე. – არ ლაპარაკობ. დამეხმარე საძინებლის გაშლაში.

გავშალეთ საბანი, მაგრამ ხელები გვეტანებოდა. მან გააცმო მაისური, გამოავლინა შავი ნაწიბუროვანი საყელო. დავუძრი ადგილზე.

- მოგწონს? – ჰკითხა პროვოკაციულად.
- ჩერტი, ანკა, შენ ულამაზესი ხარ – აღვნიშნე.

გავხტეთ მატრასზე, ვცხვირდებოდით მკაცრად. მისი ტუჩები რბილი იყო, ენა შეცოცხლებული. გავშალე მისი ლეგინსები, გამოავლინა ნოტიო შარვალი. პირველი შეხება მისი კანის იყო ელექტრიზებული. ვაპირებდი მის თეძოებს, მან ჩუმად შეძახილა.

- მარეკ, გინდა შენი... მთელი ღამე – ჩაწუხდა.

მაგრამ ყუთები ლოცულობდა. დავუბრუნდით მუშაობას, თუმცა ყოველ წუთში ერთმანეთს ეხებოდით, ეცხადებოდით. ღამე გრძელი იყო პერსპექტივაში. ლუდი მთავრდებოდა, ძაბულობა იზრდებოდა. ნამდვილად გრძნობდი, რომ ეს არის რაღაც დიდის დასაწყისი.

საათი 23:00, და ჩვენ კვლავ ვყოფდით ნივთებს. შრომა მოექცა ჩვენს ზურგებზე, ანკას მაისური მიკრული იყო მის მრგვალ მკერდებზე, ხაზს უსვამდა ბუნდოვნებს. ნამდვილად ვიყავი შეძრწუნებული როგორც არასდროს, ვებრძოდი გიტანას, რომ არ ყოფილიყო ყველაფერი და არ მიგნებოდა აქ და ახლა. ვსხდებოდით იატაკზე, ვხსნიდით ყუთს მისი შარვლებით – ნაწიბუროვანი სტრინგები, ჩულკები, ვიბრატორები.

- ოჰ ჩერტი, არ შეხედო! – შეცივილა, წითლდება, მაგრამ არ დაფარავდა.
- გვიანია – მივუხედე. – გამოიყურები როგორც გოგო, რომელიც იცის რა უყვარს.

წამოვედა, მიუახლოვდა, დაჯდა ჩემს მუხლებზე ფეხებით გარშემორტყმული.
- და შენ იცი, როგორ დაამხიარო გოგოს შეძრწუნება? – პროვოკირებდა, ეცხადებოდა შარდებით.

ჩემი ხოცა მყისიერად გამყარებულა. მაჭერდი მის შუპლს, მჭიდროდ.

- გაჩვენებ – მოვუგრძნობიერე, კბენდი მის კისერს.

ვცხვირდებოდით ციხურად, ხელები თმებში. გავშალე მისი საყელო, მივიწოვი ბუნდოვნებს – მყარი როგორც კენჭები. ხმამაღლა შეძახდა:
- კი, მარეკ... უფრო ძლიერად!

მაგრამ შევაჩერე. – ყუთები ლოცულობს, სიყვარულო. მხოლოდ დავიწყებთ.

გავაგრძელეთ, მაგრამ ატმოსფერო იყო ელექტრიზებული. ყოველწუთში შევაჩერებდით კისუებზე, შეხებებზე. დაახლოებით 2:00-ზე ღამის შუაში საბოლოოდ დავამთავრეთ. ბინა ანათებდა სისუფთავით, ჩვენ ვიყავით შეზღუდული და შეძერწუნებული ერთმანეთის მიმართ.

- წადი სასუფრავთან ერთად – შესთავაზა, მაწევდა შეშფოთებულად.

წყლის მუხრზე ვშროულობდი მის მთელ სხეულს. ჩემი თითები შეხვიდა მის შარდებს შორის, იპოვეს ნოტიო შეშუპება. ნელა მასტურბირებდა მე, თვალებში შეხედვით.

- შენ ასეთი მყარი ხარ... ჩემთვის – ჩაწუხდა.
- მხოლოდ შენთვის, ანკა. პირველად ვიგრძენი ასეთი სიახლოვე სამუშაო კოლეგასთან.

გამოშრობილი ვიყავით უხალისოდ, გავხტეთ საძინებელში ჩネის. ვაპირებდით საათობით – ზოგადად, ხელით. ვლოწოდი მის კლიტორს, სანამ არ მოზნოდა ორგაზმში.

- ღმერთო, მარეკ, შენ ხარ უმცირესი! – შეძახილა.

მან ღრმად მომწოვა მე, გადაყლაპვა მთლიანი სიგრძე. ძირითადი ღამე ძაბულობის გაგრძელდა. ჯერ არ ვსექსავდით ერთმანეთს, ვებრძოდით იდენტობას. ვსაუბრობდით შეხებებს შორის.

- ყოველთვის ვფანტაზირებდი შენზე ოფისში – აღიარა.
- მე შენზე მაგიდის ქვეშ – გავბრუნდი სიცილით.

4:00-ზე დავძილდით გადახვეულნი, მაგრამ ძილი მოკლე იყო.

გაღვიძდი განთიადისთვის ანკას ფეხით შემორტყმული ჩემს გარშემო. მზე შედიოდა ბალკონის მეშვეობით, ანათებდა მის ჩხუბს სხეულს. ნამდვილად ვიყავი მზად ფინალისთვის – ხოცა პულსირებდა მტკივნეულად.

- დღე მშვენიერო, გმირო – მოუწყნათ, ლოწოდა ჩემს მკერდს.
- დღე მშვენიერო, ქალღონოსნო – უპასუხე, შევეყვანე თითები მის შეშუპებაში. იყო ნოტიო როგორც არასდროს.

სექსავდით ნელა დასაწყებლად. შევეყვანე მასში წინიდან, გრძნობდი ვიწროებას. ხმამაღლა შეძახილა:
- საბოლოოდ... მყარად მიიღე!

ვაკურდებოდი მას რიტმულად, აჩქარებდი. მისი ფრჩხილები ჩარჭმული იყო ჩემს ზურგზე.

- კი, მარეკი! უფრო ღრმად! – ყვიროდა.

შევცვალეთ პოზიციები – ის ზევით, ცხარულად მიხარჯავდა მე. მისი მკერდები ხტოდა, შრომა მიედინებოდა მუცელზე. ძირითადი მომენტი ორგაზმის მოდიოდა.

- ვმთავრდები... ააა! – შეძახილა, მოზნოდა.

ეს მაკმარა. შევავსე მისი ცხელით სპერმით, მაძლიერებდი სიამოვნებით.

ვეწოლებოდით შეძახილად. მაგრამ ეს არ იყო დასასრული – შესვენების შემდეგ წავედით ანალზე. წაუსვი მის უკანს ლუბრიკანტი ყუთიდან.

- ნაზად დასაწყებლად – poprosiła.
- ვპირდები – დავრწმუნდი.

შევეყვანე ნელა, მან შეძახილა სიამოვნებით. ვაკურდებოდი მას უკანში, ტყუპებზე ჩხუბი. კიდევ ერთი ორგაზმი შეძრა მას.

- შენ ხარ ჩემი იდეალი – ჩაწუხდა.

დავამთავრეთ 8:00-ზე დილით, დაღლილები. საუზმე საძინებელში, მორთვა.

- ეს არ არის დასასრული, სწორია? – ჰკითხა.
- არასდროს – დავპირდე. პირველად ვიგრძენი, რომ ეს მეტია ვიდრე თავგადასავალი.

დაბრუნებით სამუშაოში ორშაბათს, ვიცოდით, რომ ჩვენი ოფისი აღარ იქნება იგივე.