Колешка од работа побара помош при селбата – завршивме дури наутро

Никогаш не очекував обично барање за помош при селбата да ја промени мојата вечер во нешто толку возбудливо. Анка, мојата колешка од канцеларија, секогаш беше таа атрактивна брюнетка со насмевка што ги осветлуваше досадните тимски состаноци. Имаше 28 години, фигура на манекенка и тие зелени очи што ги лудуваа мажите во фирмата. Работевме заедно две години, флиртувавме шеговито кај кафе, но никогаш не ја преминавме границата на колешки однос.

Тоа петково попладне ме пријде кај апаратот за кафе.
- Хеј, Марко, спасавај! – повика со преправа паника. – Утре се селам во нов стан, а мажите од фирмата ми одбија. Ќе ми помогнеш? Обеќам пица и пиво!

Не можев да одбијам. Првпат почувствував дрождење на возбуда, мислејќи на поминување време сам со неа. Во 18:00 стоев под нејзиниот блок со ван полн со кутии. Анка ги отвори вратите во тесни лерингси и распуштена маица, со коса собрана во небрижен кок. Мирисаше на ванила и пот по целиот ден пакување.

- Ти си мојот херој! – фрли се во моите прегратки на добредојде. Нејзините гради се триеа од мојата града, а јас почувствував како крвта ми брза.

Започнавме да носиме кутии. Новиот стан беше мал, но уютен – еденосощен со голем кревет во аголот и балкон со поглед на градот. Пицата пристигна брзо, се распосливме на подот меѓу картоните.

- Знаеш, секогаш те сакав, Марко – рече, пиејќи пиво. – Ти си единствениот маж во фирмата што не е идиот.
- А ти си единствената жена кај која заборавям на роковите – одговорив со насмевка.

Смеењето премина во тишина. Нашите погледи се сретнаа. Навистина бев возбуден, чувствувајќи ја атмосферата како се згуснува. Станав да ја однесам последната кутија горе, а таа ме следеше. Во спалната се сповкатив од кабел, таа ме фати за рамот.

- Внимавај – шепна блиску до моето уво. Нејзиниот здив ми го допре вратот.

Се свртев нагло. Бевме толку блиску што чувствував топлината на нејзиното тело. Клучниот момент на тензија дојде кога нејзината рака се лизна по мојата града.

- Анка... – започнав.
- Шшш – прекини, ставајќи прст на моите усни. – Немаш да зборуваш. Помогни ми да го распакувам креветот.

Го распривме алишавата, но рацете ни дршеа. Ѝ ја соблекав маицата, откривајќи црн дантелен градник. Застанав како вкопан.

- Ти се допаѓа? – праша провокативно.
- Проклетство, Анка, ти си неверојатна – признав.

Паднавме на душекот, бакувајќи се страсно. Нејзините усни беа меки, јазикот игрив. Ѝ ги распагав леринзите, откривајќи влажни гаќички. Првиот допир на нејзината кожа беше електризирачко. Ги милував нејзините бутови, таа тихо стенкаше.

- Марко, те сакам... цела ноќ – шепна.

Но кутиите чекаа. Се вративме на работа, иако постојано се допирнавме, се триевме. Ноќта вети дека ќе биде долга. Пивото се заврши, а тензијата растеше. Навистина чувствував дека ова е почетокот на нешто големо.

Сат 23:00, а ние сè уште распоравме работи. Пот се лееше по грбот, маицата на Анка се залепи за нејзините облни гради, истакнувајќи ги брадавиците. Навистина бев возбуден како никогаш, борејќи се со искушението да не фрлам сè и да ја цедкам тука и сега. Седевме на подот, отворајќи кутија со нејзината долна облека – дантеленски стрингзи, чорапи, вибратори.

- О боже, не гледај! – шегуваше се, црвенеејќи, но не се покриваше.
- Прекасно – клипнав. – Изгледаш како девојка што знае што сака.

Стана, се доближи, седна ми на колената во распоред.
- А ти знаеш како да ја возбудиш девојката? – провоцираше, триејќи се со колковите.

Мојот кур стана тврд веднаш. Ѝ ги стискав задникот, цврсто.

- Ќе ти покажам – изржав, гризејќи ѝ ја вратот.

Се бакувавме дивично, раце вплетени во косата. Ѝ го соблеков градникот, цедкајќи брадавици – тврди како камчиња. Гласно стенкаше:
- Да, Марко... посилно!

Но прекинав. – Кутиите чекаат, љубов. Тек ќе почнеме.

Продолживме, но атмосферата беше наелектризирана. Постојано прекинувавме за бакнежи, милувања. Околу 2:00 наутро конечно завршивме. Станчето блескаше од чистота, ние бевме потени и гладни еден за друг.

- Туш со мене – предложи, влечќи ме во бањата.

Под млазовот вода ѝ сапунеав целото тело. Моите прсти ѝ влегоа меѓу бутовите, најдоа влажна пичка. Ме мастурбираше полека, гледајќи ме во очи.

- Ти си толку тврд... за мене – шепна.
- Само за тебе, Анка. Првпат почувствував ваква блискост со колешка од работа.

Се избришавме небрижно, паднавме голи на креветот. Се милувавме со часови – орално, рачно. Ѝ ја лижав клиторисот додека не тресеше во оргазам.

- Боже, Марко, ти си мајстор! – викна.

Таа ми го цедкаше длабоко, голтајќи ја целата должина. Клучната ноќ на тензија траеше. Уште не се ебеа, градејќи го. Разговаравме меѓу милувањата.

- Секогаш фантазирав за тебе во канцеларија – призна.
- Јас за тебе под бирото – се насмеав.

Во 4:00 заспавме испреплетени, но спиењето беше кратко.

Се разбудив на зората со Анка обвиткувајќи ја ногата околу мојата. Сонцето влегуваше преку балконот, осветлувајќи го нејзиното голо тело. Навистина бев подготвен за финалето – курот пулсираше болно.

- Добро утро, херою – промрмори, лижејќи ми ја града.
- Добро утро, богињо – одговорив, влегувајќи прсти во нејзината пичка. Беше влажна како никогаш.

Се ебеа полека на почеток. Влегов во неа одпред, чувствувајќи ја теснотијата. Гласно стенкаше:
- Ете... земи ме силно!

Ја ебеав ритмички, забрзувајќи. Нејзините нокти се забиваа во мојот грб.

- Да, Марко! Подлабоко! – викаше.

Сменивме позици – таа одозгора, јавајќи ме дивично. Нејзините гради скакаа, пот течеше по стомакот. Клучниот момент на оргазам се доближуваше.

- Свршувам... ааа! – викна, тресејќи се.

Тоа беше доволно. Ја наполнив со топла сперма, ревејќи од наслада.

Лежевме дишејќи тешко. Но тоа не беше крајот – по паузата отидовме на анал. Ѝ го намачкав задникот со лубрикант од кутијата.

- Нежно на почеток – побара.
- Обеќам – уверив.

Влегов полека, таа стенкаше од задоволство. Ја ебеав во газот, удирајќи ѝ по задникот. Друг оргазам ја стресе.

- Ти си мојот идеал – шепна.

Завршивме во 8:00 наутро, исцрпени. Појадок во кревет, гушкање.

- Ова не е крај, нели? – праша.
- Никогаш – ветив. Првпат почувствував дека ова е повеќе од авантура.

Враќајќи се на работа во понеделник, знаевме дека нашата канцеларија никогаш нема да биде иста.