Ѓубреста вечер и прекин на струјата: Собитателка што се плаши од темнина

Се сеќавам на таа вечер како да беше вчера. Седев во дневната со лаптоп на колена, обидувајќи се да го завршам извештајот за работа, кога надвор од прозорот се разбура бура. Дождот барашеше по стаклата како луди прсти на тапанар, а молњите повремено го осветуваа собата. Бев сам во станот, мислев, додека изеднаш не чујов како влезните врати се отвораа со тресок. Тоа беше Ола, мојата собитателка од половина година. Имаше дваесет и две години, студираше графика на политехника, а нејзиниот осмех можеше да го осветли целиот ден. Долга, кестенеста коса, витка фигура и тие зелени очи кои секогаш ми изгледаа таинствени.

– Здраво, Куба! – повика, соблекувајќи го мокриот палто. – Како да ме истури река по пат!

– Здраво, Ола. Изгледаш како мокар кокошка – шегував се, кревајќи го погледот.

Се засмеа, но во нејзиниот глас имаше нешто нервозно. Во тој момент тресна гром, а светлата згаснаа. Целиот стан потона во апсолутна темнина. Срцето ми скокна, но брзо се оправив. Ола пак пискна гласно и се фрли кон мене.

– О Господи, Куба! Исечи го тоа! – викна, фаќајќи ме за рака. Нејзината рака беше ладна и трепереше.

– Спокојно, прекин на струјата е. Бурата сигурно ги оштетила линиите – реков смирувачки, иако и јас првпат се соочував со вакво нешто во овој стан.

Седевме така еден момент во тишина, прекината само од далечни грмежи. Чувствував ја нејзината блискост – мирисаше на дожд и некој сладок парфем. Навистина бев изненаден колку се плашеше. Ола секогаш ми делуваше толку самодоверна, забавувачка што раскажуваше за своите завоевања на студиите. А сега трепереше како лист.

– Го мразам мрачето – шепна, приближувајќи се повеќе. – Од детство. Ноќни морови, знаеш...

– Добро, ќе почекаме да се врати струјата. Или ќе запалам свеќи – предложив, ставајќи се внимателно.

Го најдов во кујната резервниот свеќи и шипки. Запалив една, ставајќи ја на масата. Слабото светло фрлаше долги сенки по ѕидовите. Ола седеше скрштена на каучот, прегрната колена. Нејзината мокра блуза се залепи за телото, истакнувајќи ги обесните на градите. Првпат почувствував како крвта ми брзо циркулира во вените. Не требаше вака да мислам за собитателката, но оваа ситуација...

– Раскажи ми нешто – побара. – За да не мислам на тоа.

Започнав да раскажувам анекдоти од работа, за моето последно службено патување. Смееше се тивко, но сè уште ме држеше за рака. Дождот не престануваше, а ние разговаравме со саати. Дознав дека нејзините родители се разведоа кога била мала, и дека од тогаш се плаши од осаменост во темнина. Тоа ја правеше пољудска, поблиска. Напрегањето растеше полека, како влажноста во воздухот пред бура.

На крајот, по еден час, струјата не се врати. Ола воздивна.

– Останувај со мене вечерва, Куба. Те молам. Не ќе заспијам сама.

Кивнав со глава, чувствувајќи трепер од возбуда. Легнавме на каучот, под една покривка. Нејзината глава се наслони на моето рамо, а јас вдишував мирис од нејзината коса. Навистина не очекував што ќе донесе оваа ноќ.

Легнавме така на каучот, завиткани во една покривка, а дождот сè уште барашеше по покривот. Ола се прицвили посилно во мене, нејзиниот здив се забрза. Чувствував топлина од нејзиното тело низ тенката блуза. Навистина бев впечатлен како оваа самодоверна девојка се претвора во беспомошно суштество во темнина. Светлото од свеќите полека угасуваше, фрлајќи топла појава на нејзиното лице.

– Благодарам што си тука – промрмори, кревајќи ја главата. Нашите очи се сретнаа. Блиску беа толку.

– Нема проблем. Сме собитатели, нели? – одговорив, галейќи ѝ го рамото.

Нејзината кожа беше мазна, како свила. Првпат ја допрев вака, не како другарка. Трепер ми помина по грбот. Продолживме да разговараме, за сè и за ништо. Раскажуваше за својот последен дечко кој ја издал, за тоа колку ѝ е тешко да верува. Јас споделував приказни од минатото, за осамените вечери по раскинувањето со поранешната.

– Знаеш, Куба, секогаш те сакав – извести нагло. – Си толку... стабилен.

– И јас тебе. Си како свеж здив во овој стан – одговорив, а мојата рака тргна надолу, на нејзиниот струк.

Не се повлече. Напротив, ги приближи колковите поблиску. Чувствував како нејзината града брзо се крева. Атмосферата се згусна, како бурата надвор да беше метафора за она што се случуваше меѓу нас. Запалив уште една свеќа, но светлото беше слабо. Во полумракот нејзините усни изгледаа полни, примамливи.

– Ми е ладно – шепна, ставајќи ја раката под мојата маица.

Нејзините прсти ме допреа по стомакот, а јас треперв од возбуда. Ѝ возвратив на гестот, расцепувајќи го горниот копче на нејзината блуза. Тканата се отвори, откривајќи дантела на градникот. Беше прекрасна, навистина прекрасна. Ја бакнев нежно по вратот, а таа стенка тихо.

– Куба... ова се чувствува добро...

Нашите усни конечно се сретнаа. Бацињето беше гладно, полно со потисната желба. Јазиците се испреплетуваа, рацете талкаа. Ѝ ја соблеков блузата, а таа ми ја маицата. Нејзината кожа беше топла, и покрај ладно во собата. Ќа милував градите низ дантелата, а таа се извиваше под моите допири.

– Сакам да те почувствувам – шепна, допирајќи го мојот појас.

Го расцепи裤алните, а јас нејзината сукња. Легнавме голи под покривката, телата испреплетени. Ова не беше брзање, ова беше растечко напрегање, градено со месеци заеднички живот. Имаше солено-сладок вкус, како дожд и желба. Саатите минаваа, а ние се откривавме еден на друг. Навистина првпат почувствував дека ова е нешто повеќе од минлива авантура.

Кога зората почна да сивее надвор од прозорот, сè уште бевме испреплетени на каучот. Бурата ослабна, но нашата желба достигна врв. Ола ме гледаше со блесок во окото, нејзиното тело личеше од пот. Навистина не можев да верувам дека се случува – од другарка стана љубовница.

– Земи ме, Куба. Сега – стенкаше, раширувајќи ги бутовите.

Влезов во неа полека, чувствувајќи како нејзината топлина ме опкружува. Беше совршено, тесно и влажно. Се движевме во ритам на дождот кој сè уште капарше. Нејзините нокти се забиваа во моите леѓа, а стенкањата го исполнуваа собата.

– Да... подлабоко! – викаше.

Убрзав, а таа се извиваше под мене. Ќа милував клиторисот, а таа експлодираше прва – оргазмот ја тресна, викна гласно. Тоа ме доведе до работ. Се повлеков во последен момент, завршувајќи на нејзиниот стомак.

Легнавме дишејќи тешко, милувајќи се. Струјата се врати нагло, но не станавме. Ола се насмевна мрзеливо.

– Тоа беше неверојатно. Секогаш се плашев од темнина, но со тебе... тоа беше најдоброто што можеше да се случи.

– И за мене – признав, бакнувајќи ја.

Оваа ноќ нашата врска се промени засекогаш. Станавме пар, а споменот на оваа дождлива ноќ стана нашата тајна. Навистина првпат почувствував вистинска блискост.